schulden, geen boetes

door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld hoor ik weinig van mijn verre thuisland. Vergeet je vrienden niet zeggen ze altijd, ik was jullie helemaal niet vergeten, maar mijn geintensifieerde aandacht was een beetje weg door mijn eigen bezigheden en drukheden, zowel materieel als emotioneel.

tis toch niet van die poes zo in een ander land gaan wonen, samen met een anderlander. Als mijn emotionele speigel in belgie een meeroppervlak met een zacht briesje was, dan is het hier een stormachtige zee, surfers devorerend, terwijl zeven olietankers haasje over doen. Een hoge resitentiegraad is aangeraden om niet in de heimweeval te vallen. Vele malen heb ik al gezegd tegen mezelf, karel, dit is wat je wilde, en is het niet zoals je het had gedroomd, werk dan daaraan voor beter.

Heb net een weekendje auto achter de rug. Jipipie, we huren een auto en gaan naar maceio. Eindelijk nog eens sturen en rijden. Tis hierlangs zegt geno. een klein uurtje later stopt de weg in een dorpje met de naam dorp, wat een gebrek aan creativiteit. we keren terug, nu ist hierlangs. een uurtje later, zeg waar blijven die richtingsaanduidingen en kilometerstanden. Hallo meneer van de krantenwinkel van Paudalho, gaat het hier nog naar maceio? Oeioei meneer, zegt hij met een gij zijt toch precies niet van brazilie-look. ge kunt ofwel terugkeren vanwaar ge koomt, of langsbinnen rijden. Geef me dan maar een wegenkaart alstublieft.

Cha d´alegria, escada en ja hup we zitten op de autostrade. geen wat een nood aan geografische gegevens. Onderweg lopen kindjes met de handen open naar uw auto, terwijl gij over een gat in de weg hobbelt dat zij net hebben gedicht met kiezelsteentjes. Doorrijden karel, die een heeft een schop in zijn hand. eel schone landschappen en zonnestanden, ge zijt ondertussen wel al vijf uur onderweg en ge weet dat ge de dag derna weder moet terugkeren, ge wilde toch veel rijden karel? duizend cammions moet ge inhalen en bussen en andere autoots, uw ogen beginnen te plakken van honderd concentratie, niet van moedte, maar gelijk ge uren illegaal muziek of een griezelige pornofilm hebt zitten downloaden van den internet.

welkom in maceio zegt het plakkaat van de bobs, de braziliaanse versie van macdonalds. Eens in de stad aangekomen is alles gesloten, zelfs de apothekers voor de schouderpijn van Geno. Eindelijk een herberg. Hallo is hier uberhaubt iets te doen vanavond behalve slapen? In maceio is tegenwoordig niets meer te doen meneer alles sluit hier van zaterdagmiddag tot maandagmorgen. Ga naar het strand van frances, dat is toeristischer. Bedankt meneer. De initiele aankomstblijdschap zakt gelijk kwik in de zolen van uw schoeisel en ge maakt u klaar voor nog een halfuur auto. Maar ge wilde toch veel sturen, karel? Het strand van frances heeft een open apotheek, godzijdank. Hallo kunnen we hier slapen vannacht? Euhm, we gaan naar een verjaardagsfeest vanavond, neen dus. En hier hebt gij een kamer. tv airconditioning en zicht op de parking wegens een hoger gebouw aan de zeerand, maar op het balkon kunt ge een streepken golf zien en een verloren kokosnoot. ok en wat is hier te doen dees avond. HIER Meneer, helemaal niets. Zelfs geen barreken meneer? Och, tis laag seizoen, straks sluit hier alles, maar in maceio zijn wel dingskes te doen. Maar we komen van daar.

en nu rijdt ge een beetej verdoold rond, met goesting om weder naar uw huis te keren, ok laatste poging aan het tankstation. Meneer een herberg in een buurt waar iets te doen is alstublieft. ga naar dat strand dat hotel, hier naar beneden, dan naar omhoog, links rechts en dabn vraagt ge maar verder in het busstation. Taximan zegt hier naar beneden, tweede lichten links, rechtdoor, tweede rechts en dan draaien, en dan terugkeren, tis een beetje ingewikkeld allemaal, ok bedankt. Bovenop de kwik komt er een laagje lood in uw schone schoenen en ge doolt radeloos rond. Geno: STOPPEN HIER HERBERG MET AAN DE OVERKANT EEN BAR EN EEN RESTAURANT, god is rechtvaardig zeggen ze dan.
ge eet uwen buik te vol, ge probeert nog wat te drinken en ge valt in slaap voor middernacht, de volgende middag eet ge op een strand, waar ge de avond dervoor had moeten zitten en na de opgevulde siri en de salade stapt ge in de auto, want zondagavond moet ge de auto weder inleveren. Na wat moeilijkheden onderweg om een restaurant met vis te vinden, terwijl ge rijdt langs de zeerand, beslist ge dan maar een pseudocornetto door uw strot te jagen, ter doding van den honger tot ge thuis aankomt, waar ge een half uur moet zoeken naar uwen sleutel.
Ondertussen lacht ge al voluit met het gebeurde, we hebben het overleefd zonder boel of gesmoel en ge gaat iets gaan drinken in den openlucht in uw marcelleken, gelijk ge bijna iedere zondag doet.

vele kussen allemaal, ik laat meer van me horen, zeker als ik terugkom, als ik op de vlieger geraak van 8 september, brandt een kaarsken om me van de wachtlijst naar een zit met vensterzicht te transfereren.

tcautchau
den autorist

waar het hoofd van vol is loopt het oor uit

een eigen huis en een plek onder de zon en altijd iemand in de buurt die van je houden kon
dat is voor later

nu groet karelken de dingen en is daarmede bezig tot vierens in den achternoen

dag Lucio met u grijpgierige pollekens, pakpakpak
dag Igor met uw vraagskens 60per uur, watwaaromhoezo
dag Salvador met u geadhdeerde tongval, blablblbla
dag Rute met die de kindekens in bad roept, vavavai
dag Lucia die mijn sapke maakt, mixmixmix
dag Tania zonder tandia mijn onderbroekskens wassend, rifrifraf
dag Bia met poezelig slaapgedrag, snurkgrgr
dag Joao, eet gij maar uw twintig sanwiezekes, smiksmaksmek
dag Geno, zijt ge gelukkig vandaag, vraagvraag,
dag Fiona, klein stinkend scharminkel, pieppiepkef
dag stika, groter stinkend scharminkel, wafwafwaf
dag 4 hondekes, waarom hebt gijlie zo een grote tanden?
dag Juninho, waarom hebt gij zo n grote tanden, trommeltrommel,
dag George, vertel nog een grapje dat ik begrijp, lachlachlach
dag zes beeldbuizekens spelend om ter luidst, i love you to
dag zeven telefones, muziekskes in rond, plieplieduup
dag acht ventilatorekens, winden tot koudens toe, rvurumrumvem
dag zonneke, die maakt kristiens rozeken groeien, priempriemprimm
dag dag dag rustig begijnhoveken, traan

hallo dag banco do brasil, ik zou me gaarne inschrijven in het kadaster van fysische personen, wat moet ik doen?
- ge moet naar de receita fderal gaan, maar die is a gesloten ga morgen

morgen op de bus
mevrouw, zegt gij me waar ik best afstap voor de receita federal?
-jazeker
mevrouw, zijt ge mij vergeten (na een 45 minuten ben ik bijna weer aan mijn opstapplaats)?
-inderdaad, ik ben u vergeten, stapt vlug af en neemt aan de andere kant weer dezelfde bus

dag receita federal met duizend mensen wachtende, waar neem ik mijn volgnummer?
-wacht gij maar in die rij daar
hallo ik wil mij cadastreren
-zijt gij van he buitenland?
jaja
-dan moet gij naar de banco do brasil gaan iets betalen
dag banco do brasil, hier ben ik weer, waar neem ik mijn volgnummer mevrouw?
-daar aan het gele plakkaat
dag gele plakkaat, waarom geeft gij geen nummers?
-ge moet buiten een nummer vragen
dag buiten, ik wil cadastreren
-ok, formulierken invullen en dan naar binnen gaan betalen in die rij daar (ondertussen excuseert de mevrouw zich voor haar foute aanwijzingen
dag meneer van de betaling kan ik nu terug naar de receita federal?
-neen ge moet wachten tot morgen
ok dan maar, we zien morgen wel weer, en ik ben nog niets eens begonnen werk te zoeken

maar ik heb wel al een teint!!!

vele kuskens en peinst eens aan het projectsen

soms staan ook duiven stil

zijt gij van brazilie?
neen
wilt gij een foto van ons tegader nemen?
ja
neemt ge der nog enen?
jaja
mag ik met jou op de foto?
ja

met uw loodgezwaarde benen en vettige haardos komt ge uit de welkomstdeur gesloft en ziet mensen ontgoocheld kijken omdat ze niet op u stonden te wachten. De airco maakt uw zweet koud en ge koopt een telefoonkaart, haha, dat portugees zit er nog goed in. Gelijk een ekster wuiven de taximannen uw geldekens vrolijk toe. wablieft peist ge, de vorige keer moest ik toch minder betalen. Eerste dingen eerst, ge moest al een uur of twee naar den toilet en ge wilt niet ergens toekomen bij mensen en direct gaan kakken. Vreemd, die karrekes hier hebben geen remmen gelijk in brussels international airport. Zonder remmen rijdt ge de gehandicaptenwc binnen want passengers should never leave their luggage unattended, nietwaar miss zaventem?

ge rijdt weer buiten, ge zet tien passen en vaag denkt ge iemand te herkennen, maar dat kan toch niet, want zo was het helemaal niet afgesproken! Een fractieseconde later gutst het geluk uit uw mond en laat uw karreken vliegen om nog net iets later in een innige omhelzing te vallen met iemand die ge vier maanden niet hebt gezien, mijn lieve knie. Mocht ge dat hebben mogen filmen, twas een schoon einde, zelfs zonder julia roberts. Laat u niet vangen senhores e senhoras, dit is een in den beginne.

De eigenaars van de auto waarmee ge later naar een huis rijdt tracteren u op een pint in de enige rokentoegelatenbar van recife international airport. Salvador en Rute heten ze. De winterse hitte overvalt u en via rutes moeder, 84 jaar kranig en de Terça Negra in Recife (elke dinsdag treden groepkens op, meestal zwarte muziek of daarmee verwant, vandaag vuile hiphop zelfs in het braziliaans onverteerbaar en marley-adepten, 1 renny volstaat) komen we tegen middernacht in rutes en salvadors huis, waar we al een kamerken ter onzer beschikking hebben.

Haar dochter slaapt nu bij zijn twee kleine zoonekens.
de rest koomt speeter, dagdag lieve mensen, ik ben gelukkig hoor gene zorgen.
Gauw hoort ge nog van mij, ben in een NGO-toestand terechtgekomen, en ben al begonnen met engagementen

tot lators kuskens

Mara (Acoste, Italia)

manmanman ik zit achter. Ge peist dedju, kheb maar een maand niemeer, ik ga nu toch niet achter 1 scherm verhalekens zitten schrijven, ik kijk nog liever zeven uren naar de braziliaanse tv, daar steekt ge tenminste nog iets van op. Zoals: er is drie man doodgeschoten, het verhaal komt na het zevende reclameblok. Of: welkom in onze studio, straks komt calcinha preta (zwarte onderbroek) een airken zingen, maar eerst wil ik jullie eraan herinneren wat voor een fantastische solden er toch wel niet zijn bij insinuante, ge koopt nu en betaalt pas vanaf maart (na carnaval, als ge al uw geld opgefeest hebt).

Na drie uren wachten op de bus, die altijd tussen de twee en drie uur te laat komt op die plek, volgens de madam die me mijn derde cocosnoot brengt, heerlijk, ik die geen bounty of rotskens lust. Na drie uren dus zit ik op de bus naar Lençois, een beschermd natuurgebied gelijk aan klein-vlaanderen. Ge ontwijkt alle proppers en vindt uw weg naar de pousada die in de lonely planet staat omschreven als goedkoop, simpel en proper. Haha, gesloten hadden ze er vergeten bijschrijven. Ge gaat verder in de straat waar een vriendelijke italiaanse u binnenlaat. Ge slaapt in dezelfde kamer als twee canadezen die ge een maand eerder zijt tegengekomen. Ge koopt nen trekking voor drie dagen en ge gaat iet eten met de italiaanse. Ge komt onderweg twee fransen tegen die dezelfde trekking voor de helft van de prijs hebben gevonden. Ge drinkt iets met twee baskische vrienden van de italiaanse en passerende een braziliaan en duitser zit ge voor ge het weet naast een hollands koppel, waarnevenst twee denen.

twas te peizen, nen vliegenplakker hier, gelukkig ben ik morgen weer weg.

Met een kleine kater kruipt ge de eerste heuvels op samen met de duitser en de braziliaan van gister en een baskische en enes braziliaanse gids, die tevergeefs de baskische in zijn bed probeert te krijgen. ´hebt ge geen pijnekens? een massageken?´ ´hebt ge geen koudekens? komt gij maar bij liggen meisken´.
Wie schoon wil zien moet leiden. Wat is uwen return:
watervallen in overvloed, den hoogsten vierhonderd meter bijna (nen eiffeltoren en een sjiek), slapen in een roze rivierbedding, een slang, vette vuurvliegen, een gezellige babbel met de twee franse mensen die alleen op pad zijn, stevige kuiten, landschappen, en dergelijke.

Na drie dagen wilt ge toch weer een bed en ge kruipt in een huis met drie israelieten en een amerikaanse, ´s avonds gaat ge alleen weg in het kleine gezellige dorpken, alleen jammer van al die overjaarse europese hippies die hier niet meer weggeraken (niet dat ik ze haat, maar ik moet der toch niet van weten, met hun artisanale juwelen en dreaddogs), en wie komt ge tegen, de italiaanse en ge gaat met haar likeurkens proeven van banaan en chocla.

daags daarna gaat ge terug naar Lençois, waar ge twaalf uur wacht op de bus, onderwijl verliest ge uzelf bijna op weg alleen naar een waterval, plots zetten ze daar twee pijlkens. Ge gaat naar de bushalte waar ge de twee franse tegenkomt, ge zet u op nummer 36 naast de amerikaanse en ge moogt twee keer raden wie voor u zit.

ge moet toch niet altijd geloven wat ze zeggen

Well they have tried to fucking rob me once, I fucking took his knife stabbed it in his leg and gave it a twist, yeah i gave it a the twist, the motherfucker. Hehe, i took his wallet, hehe I ended up fucking robbing the robbers, the fuckers. Amerika zendt zijn zonen uit.

Hallo is Dom Andre daar?
- Neen, zijt gij de Belg?
Ja
- Waar zijt ge nu?
In Cachoeira.
- Echt! Ik zou daar zo graag eens naartoegaan, ze zeggen dat het daar zo mooi is. Hoe was het daar?
Euh, goed, er was een feest enzo
- ah, super, en wat hebt ge daar gedaan?

Gil is een van de huishoudsters van Dom Andre. Dom Andre is al tien jaar bisschop van Ruy Barbosa (net iets kleiner als Belgie).

- en hoe is het weer daar in Belgie?
Nogal friskens, nu nen graad of vijf
- oeioeioei, zo koud, brrr, ik blijf liever hier zulle

Ik word wakker en ga een beetje internetten en ik kom terug en het bisschoppelijk huis zit vol Belgen. Pater Frans, stereotiepe West-vlaming met flauwe grappen, leidt vier 50-plussers rond, aan de voet een sok van geitenwol en een baard in de vorm van een ring, maar wel sympathiek.

- En gij zijt van het zelfde dorp als Dom André?
Jaja
- dus ge kende hem al?
Neen, maar hij kent wel mijn familie

Op een berg in de buurt staat een klooster van Duitse cistersienzers. Normaal doen ze dat nooit op een berg, maar twaren Benedictijnen die begonnen waren. Ik denk niet dat bischoppen in Belgie racen op modder en lifters medenemen op weg naar huis. Ge zoudt er bijna gelovig van worden.

Vindt ge ook niet dat Itamar een mooie naam is. Hij rijdt rond met een auto met twee andere mannen om regenwaterputten te bouwen, en ik mag mee. Op tien kilometer van Itaberaba, stad genoemd naar een heuvel dicht bij de stad, of wat dacht ge, daar niet ver van dus in een soort savanne-woestijnachtig landschap staan huizen van aarde, zonder eletriek en stromend water, noch huisvuilophaling, wel met vuile spelende kinderen en hopeloze moeders. Tis nu niet dat ge in staat van shock verkeert, maar ge zijt toch een beetje verbouwereerd. Voor de waterputten was er ofwel vuil water of geen water. In de tuin staan twee stokken met een draad ertussen, daar hangt een stuksken vlees aan (carne do sol ofte zonnevlees, extreem gezouten vlees dat in de zon heeft gehangen) ter grootte van een kippenfilet. Aha zeg ik, carne do sol. Já zegt Itamar, dat is het vlees voor de rest van de week.

- Waar gaat ge nu naartoe?
Lençóis, chapada diamantina.
- Echt! Ik zou daar zo graag eens naartoegaan, ze zeggen dat het daar zo mooi is.

neen ik stuur geen kaartje

Had ik het tweede deel geschreven en wilde het publiceren en zegt de baas van de blog dat mijn blog verdacht wordt een spam te zijn en voila, mijn verhaal kwijt, het ging ongeveer als volgt.

Cachoeira ligt gelijk een baby aan de moederborst gekronkeld aan de Rivier Paraguaçu, eertijdse bron van rijkdom en weelde. In het oorspronkelijke verhaal schreef ik ook waarom, nu doe ik dat ook, maar ge moet het niet geloven want ik weet het zelf niet zo goed meer. De rivier fertiliseerde gronden ter teling van kannensuiker en verzorgde simultaan ook het vervoer ervan. Zoiets moet het geweest zijn. Maar nen cirkel is rond en ook de kannensuikerhandel is enkele keren ingestort, wat rest zijn oude schone gevels en een kerk of tien. De bus spuwt me op straat, ik lik mezelf op en omdat mijn lonely planet van 2002 is, is pousada (herberg) pai tomaz in verbouwing en ik ga op een ander. Pousada Guereiro, zegt men me later, marcheert ook als Motel, waarmede men hier bedoelt een soortement ´Petite Amie´ van achter station van Sint-Pieters. Gene ene kreun heb ik gehoord, geen collusiegeluiden van de bedstee met de muur, zelfs geen vermoeide reçor. En plus was de man van de bazin een ex-trafficant en ex-gevangene, die geleende 10 reais zag ik nooit meer terug.
Pffft oessjj, tgaat moeizaam vandaag, ik verkort mijn stijl
Dingen gedaan in cachoeira
- liefde op het eerste gezicht met madam, zwart, tussen de 50 en 60, haren strak achteruitgekamd, kasueel gekleed maar superverzorgde teen en handnagels, slepend elegant, dona van een bar waar ik elke avond naar ´alma gémio´ging kijken, iets gelijk ´thuis´, maar dan niet te vergelijken
- naar een waterval met Marco, gids werkende in het huis van een overgewaardeerde artiest uit Salvador
- vanaf woensdag tot zondag, dagelijks om 17 uur: Balo, id est een groep instrumentalisten lopen door de straten waar het volk staat te wachten om al dan niet dansend een caravaan te vormen achter het orkest populaire, duurt ongeveer tot 20 uur, ik kijk vanop afstand
- Reden voor vorig is het feest van Ajuda, de oudste kerk van het dorp, reden ook voor optredens vrijdag en zaterdag waar ik leer kennen Barbara, Deise (zeg deezie) en Léon, drie gekke brazilianen. Na het optreden zaterdag, het is dan 5 uur des morgens zondag, is er alweer een Balo (zie boven), alleen tien keer meer volk, half carnival, veel travestieten, het duurt tot 1 uur smiddags, maar ik ga slapen tegen ten negenen. En er is ook nog een processie met maria op een bed van bloemen.
- ik heb een semi stalker die doet alsof hij telefoneert terwijl ik zonnecreme koop, ongevraagd aan mijn tafel komt zitten om te babbelen, ik zeg dat ik ga rusten in mijn kamer, daar zit ik dan ongewild te rusten in de kamer. Na het grote feest komt hij aan mijn deur kloppen (hoe weet hij waar ik zit en wie heft hem boven gelaten?) om te zeggen dat hij me niet heeft gezien (ik hem wel, maar heb me vlug verstopt), des avonds komt hij nog eens met een kado, een lelijke toeristische T-shirt, wie wil er een t-shirt van cachoeira?

Wat is dat eigenlijk een mezzo?

Ola, hoe gaat het met het internet vandaag?
- mmm, een beetje traag en soms valt het weg.
Ok, tot morgen dan

Ola, hoe gaat het met het internet vandaag?
- mmm, een beetje traag en soms valt het weg.
Ok, tot morgen dan

Ola, hoe gaat het met het internet vandaag?
- mmm, een beetje traag en soms valt het weg.
Ok, tot morgen dan

Onderwijl ben ik weg daar uit Cachoeira, gelijk het water valt daar ook het net.
Maar we gaan de vellen van den beer niet verkopen voor hij gevild is newaar, we bevinden ons in Salvador. Ge hebt niet zoveel beweging gehad en langs de kustelijnen wandelt ge naar een ander strand, ten drieen smiddags. Wie had er gepeist dat er op uwen weg mensen waren die in hunne maillot op agressievelijke wijze dinheiro vragen. Ge bevriest eerst een beetje maar dan plots beginnen uw benen te marcheren en gelijk ge loopt voor uw leven, loopt ge. Twee olympische recorden later zijt ge buiten gevaar en hoort ge alleen nog wat hoongelach.
Van al die commotie krijgt ge honger en vlak aan het strand waar ge later den zonsondergang adoreert, eet ge kippefilet met frieten. Den kom met rijst raakt ge niet aan, tot er een amper uit de pamper ontgroeid jonk vraagt of hij uwen rijst mag opeten.
- Maar natuurlijk manneken, en hier neemt gij de rest van mijn kieken ook maar
Hoewel ge op een strak budget zit, zijt ge nog duizenden keren rijker dan dat arme schaap daar naast u rijst etend, ge voelt u schuldig en ge vraagt of hij iet wil drinken.
Nauwelijks is het sap gearriveerd of het schaap vraagt of meneer ook geen eten wil kopen. Alsgemenu, kent ge dat van diene vinger en dienen arm, ik zeg neen.

Ge kunt al uw reisgeld op enen dag uitdelen aan de minder tot niet bedeelden hier. Dat wilt ge niet dus ge zijt selectief.
Een selectie;

- hallo, where are you from
spreek maar portugees, ik ben van belgie, hallo
- (eerst veel blabla over belgie en brazilie en dan op het einde) en hebt ge genen real voor mij?
En waarvoor gaat ge die gebruiken
- ik wil iet drinken
Wat wilt ge?
- bier
(ik koop hem een bier)

- Ola amigo
(ah shit, laat mij gerust) ook hallo voor u
- Amigo, hebt ge geen gids nodig in de stad hier
neen, heb dat gisteren al gedaan (ge liegt)
- ik ben verkoper, amigo, maar mijn kar is kapot en leef nu van mijn moeder die het minimumloon verdient, amigo, en dat gaat niet want ik heb nog drie broers en hebt ge niet wat geld voor eten te kopen, amigo
(ten eerste ben ik uwen amigo niet en ten tweeden…) allez, kom we gaan naar den supermarket. Jaja pakt gij maar twee pakken koeken, neenee, zegt tegen uw broer dat hij zijn schoenen zelf koopt.

(ge gaat met de twaalfjarige Rodrigues naar een rivierstrand, afgesproken prijs is 15 real)
- wilt ge genen boottocht doen, Garo (kan mijn naam niet goed uitspreken)
hoeveel kost dat?
- 120 real
Euhm neen

(even later)
- waar betaalt gij mee daar in uw land?
Met euroots
- Geef mij dan 15 euroots in plaats van 15 real
(ge zijt gij zot zekerst 15 euroots is 40 real) goed geprobeerd jongen, maar ik heb geen euroots, die zitten allemaal in mijn bankkaart
Onderweg ziet ge dat de teenslippers van Rodrigues meer dan kapot zijn en ge koopt er hem een nieuw paar, met de 15 real koopt hij een chipkaart voor zijn gsm.
-------------------------------------------------------------
Auto´s en GSM´s daarin moet ge als braziliaan investeren.
M. verdient 600 real per maand en heeft een gsm gekocht voor 1000 real, die hij in 24 maanden afbetaalt. Niet zelden is de looptelefoon kapot alvorens de rekening afbetaald. Alles verkoopt men hier op krediet, tot en met schoenen (originele prijs 12 euro, mogelijkheid tot afbetaling in vier schijven van drie euro).
------------------------------------------------------------

T´is zondag en ik probeer te vertrekken naar Cachoeira, een historisch dorp, beschermd door een of ander internationale organisatie, die samen met de braziliaanse overheid ook geld investeert ter restauratie van. (alle publieke gebouwen worden piekfijn in orde gebracht, natuurlijk, zo ver zo goed, een tweede smak geld gaat naar de reconstructie van een fazenda, grote boerderij, die nu erg ruineus is, er schiet eigenlijk niets van over, met de bedoeling om er enkele toeristen te huisvesten, véél minder geld gaat naar de particuliere woningen, waarvan de meeste evenzoveel historische waarde hebben, van die particuliere gebouwen wordt enkel de gevel opgekalefaterd; dan roept ge toch even vanbinnen ´´Prioriteiten, het wordt tijd dat ge uit uwen grot kruipt!!´´).

ik publiceer dit even, voor het net valt en ik alles ben kwijt

had ik al iet gezegd van de fotoots?

Daar vindt ge fotoots

http://spaces.msn.com/members/brazilicious

Kortjaksken in Brasiel

ge wilt iets kwijt, maar uw hoofd zit zo vol dat ge geen gat vindt om het eruit te persen, ge kijkt naar uw scherm gelijk nen hond naar een zieke koe, maar tblijft leeg en ge tokkelt wat op de toetsen, ge doet u voor alsof ge iets moet vinden. Na een halfuur hebt ge nog altijd niets gevonden om te vinden en ge peinst dat het genoeg is en dat ge dan maar moet schrijven wat ge het laatste halfuur hebt gedaan.
Anderzijds dringt zich een verduidlijking op van een van mijn vorige verhalen.Toen ik schreef dat salvador een kerk voor elke dag van het jaar heeft, bedoelde ik enkel de roomskatholieke kerken. Hoe meer ge derop let des te meer ziet ge kerken van allerlei aluin (der is hier iet mis maar weet niet wat), evangelische kerk, nieuwe baptiserende kerk, de jezus redt u kerk, verschijning des maria kerk... Sommige zijn ongemeen groot en nieuw met lichtreclames die ons eraan herinneren dat Jesus de enige is, God overal en geloof zorgen wegneemt. Moet niet gezegd dat die schaamteloze constructies gebouwd worden met het schaarse geld van de aanhangende leden (die meer dan zelden leven van ongeveer 110 euroos per maand). Ik geloof niet dat de mensen hier ontvankelijker zijn voor allerlei religiositeiten. Gebrek aan onderwijs, werk en geld, sommerend in een wanhoop waar vuile mensen met slechte intenties onscrupuleus misbruik van maken, bah, ik spuug erop.
Typisch voor Brazilie en meer bepaald salvador is Candomblé. Ceremonies en rituelen geïmporteerd door de Afrikaanse slaven die tot de oudste van de mensheid mogen worden gerekend. Laurenço, vriend van Astle, professor filosofie, nodigt me uit voor dergeijke ceremonie, ik accepteer gretig.
Ik koop een wit T-shirt, want vanavond is iedereen in het wit. Ik omschrijf kort wat gebrand staat in mijn memorie.
20.00; sommigen eten, anderen nemen een douche, omkleden zich, een vijftal vrouwen dansen rond een kruik met liquide, mannen strooien groene bladeren in de zaal, een vrouw blaast stof in de hoeken een andere gaat rond met wierrookachtige substantie, vuurwerk: dit om de orixas (soort van heiligen, maar zijn niet zo gepersonificeerd als de roomskatholieke, zijn meer gelinkt aan de krachten van de natuur, Iemanja bijvoorbeeld is de orixa van de zoute waters) te laten weten dat ze vanavond ceremonie houden.
22.00; Een matrone in stralend wit start een gezang, geaccompagneerd met trommelachtige instrumenten, zeven vrouwen (tussen 20 en 70) met wijde blanke rokken dansen en zingen. Elke orixa wordt in een aparte zang geeerd.
01.00; Dit gaat door en door tot de vrouw des huizes in trance geraakt, een orixa heeft zich geincorporeerd, meteen gaan de andere vrouwen ook in trance, gepaard gaande met schreeuwen en spastisch aandoende movimenten de vrouwen, die nu geen vrouwen meer zijn maar orixas, worden weggeleid.
01.30; De Orixas komen naar buiten met specifieke klederdracht en dansen een uur of twee met de ogen toe, zonder botsen.
03.00; De Orixas zijn worden weer weggeleid en verlaten het lichaam. Drie vrouwen gedragen zich extreem kinderlijk want de Orixa is nu wel uit hun lichaam, maarin de plaats is nu een Eree, een soort kinderlijke entiteit die ervoor zorgt voor het evenwicht in de geest van de trance-mensen. De Erees gaan overal dingen stelen, lachen mensen uit, vragen geld, vechten met elkaar.
04.00; Karel gaat slapen
08.00; karel wordt wakker en nog steeds loopt er een Eree rond die me vastpakt en me verplicht te dansen.

Rond het middaguur keer ik trug naar de stad, ik weet niet wat het is, maar ik zou rivieren kunnen bleiten, de rest van den dag blijf ik met nen krop zitten gelijk ik drie kilo graan moet vermalen. Tis niet van triestigheid maar tzijn emociones, ofschoon ik erg sceptisch ben met al dien spirituele, rituele, semireligiositeiten, kan ik niet ontkennen dat er iets in mijn kop zit dat er niet in zat, of is het omdat een praatgraag 8-jarig meisje zei dat ze aan mij zou denken elke keer ze naar de hemel keek, dagdag blauwoog. Het is iets dat gaat boven onze Westerse razoavele logiciteiten, na een uur stopt ge met zoeken naar het waarom van dit schouwspel, ge moet het mij dus ook niet vragen.

Gelukkig speelt het symfonisch orkest des avonds en plein air de lucht vol en de harten eerst leeg en dan weer vol.

T´is eigenaardig hoe rap ge u ergens kunt thuis voelen, maar dat is voor een reiziger te vermijden, want wat doet ge thuis? dezelfde dingen die ge doet in een andere thuis, en daarvoor hebt ge den Atlantiek niet voor overgestoken natuurlijk. Zonder dralen steek ik een kleiner water over en verblijf vier dagen op een eiland bij dienzelfde professor. Als Salvador Parijs is, dan is het eiland Itaparica (luttele kilometers ver) de provence. Het volksken doet hier bijna niets, maar hoeft dat ook niet te doen, mijne kop deraf als der geen itaparicanen zijn die nooit van hun eiland zijn geweest.

- Schone zonsondergang- ik eet zeevruchten moeder!- ik fiets voor het eerst sinds een maand- ik rijd met de auto voor het eerst sinds een maand- alweer schone stranden - ik eet octopus vader! - ik kijk teveel TV - ik krijg een oneerbaar voorstel - ik neem snel de boot terug naar Salvador - vier dagen was toch genoeg -

Melodrama en de appel die niet rot was

Awel, hij schrijft zoveel den laatsen tijd. Vandaag al den tweede keer. Ik werd wakker om 9u30, onbijt alleen, want leila is al werken gaan, slaap weer tot 12, doe boodschappen, ben weder moe, heb echt geen zin om iets te doen vandaag, echt niet. Enkele dagen tevoren: Taximan Jesus, levert me af op het plein, Leila trekt de deur open en wijst glimlachend in mijn richting. Luiz had mij niet verwittigd dat ze haar zesde maand ingaat, een eerste kind op 42, gelijk Madonna zeg ik haar, gelukkig houdt ze van Madonna. Ik plof mijn gerief in de futurokinderkamer. Dag Viuma (moeder), dag zus, dag Fernanda (kind van zus). Vandaag stemmen de brazilianen tegen of voor particuliere ontwapening, ter vermindering van het aantal slachtoffers. Helaas, 65 procent tegen. In het achterhuis bots ik op Senhor Wilson Melo, vader van Leila en wereldberoemd theateracteur in Salvador. Vooraan in de auto Leila en Viuma, Achteraan, Wlison, zijn negen jaar oudere zus, net recuperernd van hoofdkanker, maar ongelofelijk viefe madam, en ik in het midden. Op weg naar het stembureau kan in een stiekeme lach niet verborgen houden. En straks gaan we naar een Caruru. Een watte?

Caruru is in hoofdzaak een stoofpot van twee groenteachtige levensmiddelen waarvoor geen vertaling kan gegeven worden. Consistentie kan worden omschreven als slijmerig, ´t is niet mijn eetbare heilige graal, maar met gebakken bananen en wat rijst gaat het vlotjes binnen. De rest van de familie gaat weg en de meeste genodigden ook, ik blijf met Wilson, Julio, een andere acteur, en de gastheer, een filmdirecteur, momenteel belast met een documentaire over Wilson. ´t is allemaal erg confuus, ik versta de helft niet, alle drank geraakt op, Wilson rookt joints, ik dan ook (neen lieve ouders, ik ben nu niet verslaafd), maar zeer amusant, Wilson bejubelt mij en verplicht mij nonsense dicussies aan te gaan met de rest van de genodigden.

We verlaten het caruruhuis, mijn flipflop breekt en drinken nog iets dichter bij huis. Wilson is populair, tientallen mensen groeten hem op enthousiaste wijze. Ik zit daar 26, met Julio 50 en Wilson 73, drie generaties bohemiens merkt Julio op. Wilson koopt me nieuwe flipflops in de 24/24 winkel en we sluiten de avond af op de mercado de peixe, ook 24/24 open, en ik geraak verstrikt in mijn pseudofilosofische spuisels. Thuis eten we nog een hap feijoada branco, witte bonenstoofpot.

De primaire lelijkheid van Salvador brokkelt in de komende dagen af.

- Ik assisteer aan een avantpremiere van een braziliaanse kaskraker in wording, waarin Wilson een kleine rol voor zich neemt (´Cidade Baixa´, komt waarschijnlijk ook naar Belgie, geregisseerd door de assistent-regisseur van ´cidade de deus´) - waarna een receptie in het sjieke hotel bahia - Ik ga naar mooie stranden - ik word langzaamaan bruiner - ik zie mooie oude wijken en kerken - ik zie mooie mensen...

Lieverd, die patatten zijn delicieus!!

hoe schrijft ge iets deftigs terwijl uw internetgebuur kussen en hijgen strooit naar zijn webcam

ge gaat naar de kelder en ge kijkt naar uw patatten en het zijn der allemaal met ogen en poten omdat ge der te lang niet van gegeten hebt. Ge smijt der den helft van weg, den anderen helft schilt ge duimdik, ge kookt ze, legt ze op het bord van uw disgenoot. Die proeft en zwijgt. Daarna proeft gij en ge begrijpt waarom de ander niet merkt dat ge zijt vergeten er zout op te doen. Hotel Ilheus is een mooi oud gebouw, proper, gerund (gerunned?) door oudere mensen. Aan de muur hangen vergeelde posters van braziliaanse reisbestemmigen en katholieke iconen. Salvador heeft een kerk voor bijna elke dag van het jaar, 362 stuks, elke keer ge een kerk binnenstapt waar ge nog nooit geweest zijt, doe dat dan met uw rechtervoet en ge moogt een wens doen. Laat u een lintje (fita) rond uw arm kniopen ter herrinnering van Senhor do bom fim (onze lieve heer van de goede afloop), dat moet met drie knopen, bij elke knoop doet ge een wens. Als vervolgens het lintje op natuurlijke wijze afvalt (gemiddeld 2 maanden) EN het dan in water smijt, dan komen de drie wensen uit. Ik hang vol lintjes en heb op de Romereis na in mijn leven niet op zoveel kerkdrempels gestaan. Ik wens dat ik niet beroofd word. We trekken de stad in, naar pelourinho, het plein waar vroeger de slaven werden tentoongespreid en gemarteld, vele toeristische winkels restaurants en bedelaars die hier me dunkt ardenter zijn dan in de andere steden. ´Um real (braziliaanse munteenheid), por favor.´ Lola; ´No tengo dineiro´ (ik denk er bij Oh-oh-oh, het liedje remember?). ´No es verdad, tiene!´ Het bedelkind spreekt zowaar spaans. Ook een doos melk moogt ge niet kopen, die worden ook geruild voor geld en drugs. Ik laat me een lelijke ketting aansmeren, maar ik laat geen vlechten in mijn haar leggen en koop ook geen snoepen en kazen, capoeirabroeken, berimbaus, zonnebrillen, oorbellen of toeristische candomblebijeenkomsten (afrikaansgeinspireerd religieus ritueel). Des avonds spreken we af met Astlê, een vriendin van Patje, bedankt Patje. Astlê is een schat van een vrouwmens. Na de pizza kijken we naar een sambabar die eerst leeg en dan vol is. Vijf zwarte ventekens bewegen gelijk olie op een hete pan, in heel dichte nabijheid vijf Engelse poppekens die pinokkiogewijs het beste van zichzelf geven. Minstens twee daarvan worden toch binnengedraaid, daags daarna kruipen ze met grote zonnebrillen over de straten. Lola gaat slapen, ik placeer, waarschijnlijk even pinokkiogewijs, een dansken, in de boite speelt zowaar een videoclip van milk inc. Enkele uren later zet een taxi mij af op een tiental meter van het hotel, ik stap uit en zie twee jongmensen op me afkomen, ik haast me naar de deur, maar jammer genoeg is er een nachtslot, ik moet aanbellen. Tegen de tijd dat die oudere gerant de trap af is, zijn verdwenen: GSM en een equivalent van 5 euroots aan reais. ´Dat is hier normaal, we zijn van de maffia´ zeiden ze, met waarschijnlijk een vingertop in mijn rug. Niet mijn gsm probeer ik nog, ik ben journalist, ik heb mijn nummers nodig, gij zielige toerist, verwijt ik mezelf even later, ge moogt content zijn dat ge al uw vlees nog hebt. Verslaafd als ik ben koop ik de andere dag een gsm, vergeet alweer de busnummers en geraak maar moeilijk terug van het shoppingcentrum, paranoïde als ik ben (goed he Lotte, heb trouwens nu dezelfde gsm als gij maar in het grijs maar met het zelfde muzieksken) is die dag iedereen boef. Ik wil daar weg van het hotel, maar hoe Loos ik Lola? Tania is veertig, 3 jaar gescheiden, werkt overdag, studeert s´avonds, heeft een dochter van 19 en een adoptiedochter (halfzus) van 12, ze durft niet alleen met mij te babbelen omdat de anderen dan zouden denken dat ze een hoer is, uma senhora da programma of zoiets. Net zoals 80 procent van de salvadoriaanse bevolking is zij bruin tot zwart van huidskleur, ik ben een zeer kleine minderheid. Het is ongelofelijk hoe dat soms op je geest werkt, net terwijl ge dacht dat die identiteitsproblemen twee verbrande bruggen achter u lagen. Tania dus, biedt Lola logement aan. Dag Lola, preciosa, bedankt voor het gezelschap en tot in Tenerife.

,

salvaworre?

alles was geregeld, Lola en ik zouden samen de bus nemen naar Ouro Preto (Zwart Goud), een historisch stadje in Minas Gerais (algemene mijnen, goud enzo). Iets na het middaguur, rugzak is een puinhoop, Lola drinkt een pint. En als we nu eens niet naar ouro preto gaan, maar naar salvador? OK, zeg ik, dit is iets vroeger dan gepland, maar dat geeft niet, denk ik.

Twee ticketten naar salvador aub
- dit is niet het juiste loket, u moet aan de overkant van het gebouw zijn
Ola, boa tarde, twee ticketten naar salvador por favor
- die bus is een half uur geleden vertrokken
zijn er nog bussen
- bij ons niet
zijn er nog andere busmerken die naar daar gaan?
- ja hiernaast, maar die rijden vandaag ook niet meer
euhm, shit, hoe kunnen we er het snelst geraken zonder te overnachten in het busstation
- van vertrekt ge binnen vier uur naar vitoria, daar wacht ge twaalf uur en dan neemt ge een bus naar Ilheus en vandaar vertrekt een uur later een bus naar salvador
- bedankt, we gaan even hiernaast kijken

Salvador njet zekerst?
- inderdaad
en nu?
- ge kunt naar porto seguro gaan en blijft daar een beetje en gaat dan naar salvador
ok
- dat is 16 uur op een bus
ok

Mooi verhaal, vijf uur later ontscheept de bus bijna een uur te laat, zes uur later staan we op de brug tussen rio en niteroi, zo´n 10 kilometer van het busstation. Na tweeentwintg uren komen we aan in porto seguro. Maar het kan mij geen ene bal schelen, liever op een bus in brazilie dan op een fiets naar het werk.

Porto Seguro, veilige haven, de eerste aanlegplaats van de protugezen, beschermd door een natuurlijke barriere van koraal, waar hier en daar een zeeegel onder de voeten van mensen kruipt en deze vijf dagen later achterlaat met vier etterende wonden, moeilijk te been. Porto Seguro is ook een verzameling hotels van bij wet maximum twee verdiepingen, met alle luxe en zeer goedkoop off-season. 15euro de nacht voor een kamer voor twee ontbijt inbegrepen, er zijn er nog die de helft zo goedkoop zijn.

s´avonds wordt de stad ingenomen door adoloscentieus branie, lurkend aan ene cocktail uit een van de driehonderd kwazie identieke straatstanden. Lola moede en gaat slapen, ik heb geen zin om te slapen en ik kom John van de bus tegen, een overjaarse engelse halfkapitalistiche hippie, heeft twee dochters, heeft de halve wereld gezien, woonde jaren in NY, doet iets met beveiliging van gebouwen en neemt zeer graag drugs en vrouwen.

Ik vind het hier eigentlijk niet zo leuk. Daags daarna steken we de rivier over naar arraial d´ajuda en gelijk de stok gemakkelijk gaat naar de hand van de hondenranselaar, zo arriveren wij alsnel in de beste zee-lounge-bar in de buurt. De volgende nacht slapen we in een cabane op twee minuten slenteren van de bar. 4-daagse vakantie in de clubmedzin van het woord. Eervolle vermeldingen voor
- santa cruz cabralia, zeer dichtbij en onaangetast door toerisme
- La Gaivota, restaurant in santo andre met spectaculair zicht en idem eten
- Francofone belg (eerste landgenoot hier), met de b van buik, in het restaurant die met zijn eerder kleine boot de hele wereld aandoet, tijdens de atlantische oversteek zit ge achtien dagen op uwen boot alleen zonder land te zien
- Claudia, Alano, Junior en Anna, zie foto´s

Vanavond gingen we dus ticketten kopen voor de bus n aar Salvador.
- Er zijn nog vier plaatsen
Lola wil graag met kaart betalen
- Ai dat gaat niet, dat is enkel voor vliegtuigtickets
Dan gaan we geld afhalen, we komen terug
- Ai het systeem heeft net zichzelf agfesloten, tzal voor morgen zijn

Morgen
- er zijn geen ticketten meer van hier, maar wel van eunapolis
OK

In Eunapolis
- excuseer, maar jullie zitten op de verkeerde bus, de andere vertrekt binnen enkele minuten

06.30 am: Salvadorre

de stoel van jezus

en ik moet in de krant lezen dat heel het belgenland in status van pauze was door de eerste algemene staking in twaalf jaar? gaat het zo slecht daar? Acht hoog in het appartement word ik wakker. karel wat zoudt ge vandaag eens doen, maakt gij nekeer nen toer door het centrum. Wie geen al te rijke toerist is in rio, en zo zijn der precies niet vele, neemt den bus. Hoe neemt ge den bus? Onbevrucht bleef mijn zoektocht naar een uitgebreide netwerkkaart en aan de haltes kunt ge alleen dromen van een ´`u bevindt zich hier¨. Op de bussen zelf kunt ge de verschillende bestemmingen lezen, maar tegen dat ge dat hebt gedaan is den bus weg en alleen als ge chance hebt, hebt ge den nummer kunnen onthouden zodat ge zeker zijt van de volgenden. Als ge tenminste in de juiste rij staat, een erfenis van de portugezen hier, voor de bus staat ge in de rij, voor alles eigenlijk, niet in troepkes gelijk bij ons. Aan de cinema stond ik in een smal rijtje van ne meter of honderd, impressionant die filediscipline. Minstens twee procent van de reis is wachten in de rij, in schril contrast met naar den toilet gaan. Intimi weten dat mijn stoelgang nogal vlot gaat, maar hier ist met ene keer per dag gedaan. Wenst u meer dingen te lezen die u niet wil weten, kijkt dan verder. Den dag daarna hetzelfde probleem. hoe moet ik in godsnaam mijnen dag vullen. Over god gesproken, waar is jezus? geniet samen met mij van mijn eerste zicht op jezus, daar op dienen top denk ik De gidsen plegen te beweren dat ge rio niet hebt gezien als ge niet op de suikerbroodberg zijt geweest, ja dendienen van op de fotoots. Buiten het feit dat ik dat gezwets vind, hou ik van hoogtens en vergezichten, wat me overhaalde toch te gaan, dan wel te voet door de bossen, was ik eindelijk van het kilometerlange macadampad af en tussen planten en voor het oog niet zichtbare dieren toen plots een hevige buikkramp mij het pad tripelzosnelwandelend terug naar mijn oorspronkelijke plaats bracht, waar ik tot overmaat van geluk de eerste openbare toilet van rio de janeiro zag staan, NIET bezet, NIET kapot en ik was in bezit van pasmunt. Tien minuten later was ik een nieuwe man met een nieuw plan: morgen proberen we het nog eens met de lift. Savonds stond ik in die smalle lange rij mensen voor enes film die ooit es een prijs had gewonnen. Yo soy cuba. Ge zijt in brasiel en ge ziet een superpropagandefilm uit de jaren sestig voor Fidel, uw gevoel voor tijd en ruimte is daarna toch niet meer wat het geweest is en dat noodde me tot een verhaast drinken van bier. Gelukkig voelden Celso (de ex-acteur nu musicusman van het appartement) en zijn vrienden (theatermensen uit sao paulo, ik vond het heel flagrant te merken dat deze braziliaanse theatermensen, zonder te willen aan vakjesstopperij te doen, dezelfde gedragingen, ten gevolgen van een eigen-aardige zelfperceptie, etaleerden als theatermensen in Gent) dezelfde nood en na het drinken en eten van sardienen in een bar waar ik achteraf middelgrote kakkerlakken uit de vitrine zag kruipen, verkregen we gratis toegang tot een feest van het theaterfestival dat toen aan zijn vijfde van tien dagen toe was. Onze Jan Fabre had er ook een stuk, ik wou kijken maar twas volzet, van lang opvoorhand. Feest in een oud station, met oude wagons op de oude perrons, waar ge alleen in en niet op moogt kruipen. Weer naar beneden dan maar. Eerst braziliaanse funk, onvergelijkbaar mat onze funk. Hiphoppers met teveel cocktail in het lijf, vuilbekkend, terwijl het publiek waarvan velen al gespeend van een gespierd achterste, het nog viermaals achterwaarts duwen, soms achter elkaar, soms naast, maar altijd ongelofelijk soepel bewegend. Daarna vette beats. sanderndaags word ik met mijn verdwaasde kop gepakt door een golf en bots enkele keren tegen de bodem en neem snel nog een daffalgan.

vafela

heb nu toch een beetje tijd van die machien heeft problemen met mijn fotoots.
waar was ik gebleven, in het appartement op de copacabana.

ik kijk in de spiegel en ik zie een medioslank figuur, ik kijk naar de copacabana en die figuur uit de spiegel lijkt plots enen tandenstoker na een argentijns koestuk. iedereen gaat hier naar de sportschool en den helft is even naturel als een amerikaanse babybeef, swat mijn haren zijn al een beetje verblond en dat maakt al veel goed hier.

vraag 1: geef de juiste benaming voor sloppenwijk in rio
a. favela
b. favela
c. geen van beide

bezoek aan de favela
samen met vier zweden en twee hollanders
hier een bar waar ge iets kunt drinken
kijk jouw geld gaat naar dit schooltje en koop wat schalen gemaakt van papier
daar beneden verkopen ze drugs en hier kunt ge iets eten
en teslotte hier een zeer interessante artiest die beelden van favela schildert.

ai ik moet weg, dagdag en later, vrienden familie moeder en vader

godgiedomme

Godgiedomme, had eergisteren verhaaltje klaar en gepubliceerd en zie nu, tstaat er niet op, ik schrijf later een grote, maar nu niet, net aangekomen in salvador en moet beetje rondwandelen.

Vele groeten van saartje tpaardje van op de suikerbroodberg

en vele kussen van mij met op die achtergrond een stuksken rio

het centrum van het universum, IK?

Een jazz en blues club in sao paulo op zondag = geen jazz en geen blues maar braziliaanse en spaanse toppers en dansers en danseressen. Alsof een betonmolen zijn grove massa in drie geuten in mijn benen had gegoten, zoveel dierf ik nog dansen. Jaloers gelijk zevenhonderd dwergen van de prins. Mama, waarom was onze facteur genen snellen neger?

fastforward

Donderdag op de bus naar rio en ik moet zo dringend naar het toilet dat ik vergeet naar buiten te kijken. Aan de deur van sommige toiletten moet ge hard trekken, denkt dat in het vervolg als ge de deur niet openkrijgt en peinst dat ze op slot is. Twee uur na het laatste toiletbezoek rijden we rio langs boven binnen, favela´s op en met hopen. De internetvriend propt me in een taxi naar een door mij gekozen hotel. Hotel rio lisboa, ik dacht, lisboa was nog zo slecht niet. Wel rio lisboa stinkt. Een uur later zit ik in een bar in het oude centrum van rio met rond mij alleen vrouwen, sommigen iets minder vrouw dan de rest, maar allemaal ´´sapatões´´. Er wordt mij ten strengste verboden met de bus terug te keren.
Zicht aan de uitgang van de bar: verlaten straten vol vuilniszakken, waarvan de helft gescheurd en een vierde in brand, mat daarrond zwervende mensen, ge zoudt bijna denken hallefgeesten. niemandsland, zelfs de politie komt hier niet. twee blokken verder lopen mannen, vrouwen en half-of dubbelgeslachten met hun ontblote waren te huur. Uit betrouwbare bron: voor nog geen tien euroos kunt ge al iets zeer deftigs krijgen. Ik kruip uit de spleet tussen rugleuning en zitbank en zie dat ik thuis ben.

Rio is op het eerste zicht iets dat ge al denkt te kennen en dik tegenvalt. De foto´s die ge ziet zijn bijna allemaal vanuit de lucht, en nu staat ge daar op de grond. Maar ge moet dan rio weder herontdekken, tis raar iets herondekken dat ge amper ontdekt hebt, maar zo ging het wel een beetje. Twee nachten in hotel rio lisboa en ik had er ferm genoeg van. nacht drie in jeugdherberg aaaaaan aaan aan de COPA, COPA CABANA, music and ... are always in the fashion at the COPA, we fell in love, lalala, lalala ,lala LALALA. Dat lied zit nu al vier dagen in mijn oor gelijk een worm, en dan nog in de versie van gary hagger. Maar ipanema is schoonder.
Samen met een braziliaan (die me zal gidsen in Recife, want hij woont daar in een huis met vier personeelsleden waar ik jammer genoeg niet kan verblijven maar swat) vanuit de jeugdherberg zit ik op de copacabaanse dijk. Voor de bedelende helft van de rio de janeiraanse bevolking ben ik een americaan die stinkt van de dollars of een dutser volle mit euroots, ik zeg, ´´ik ben portugees´´ en dat helpt soms want die staan hier bekend zoals hollanders bij ons. gemiddeld 1 keer om de twee minuten staat er iemand aan de tafel, maar ge moet maar enen keer neen zaggen, tenzij ze den toer gedaan hebben en een half uur later vergeten zijn dat ze het aan u al nekeer gevraagd hadden, maar wat wilt ge, copacabana heeft een van de hoogste densiteiten per vierkante kilometer van de wereld, 25000 als ik me niet vergis.
gisteren zondag kom ik op het strand iemand tegen uit sao paulo, andré, een vriend van carla. Hij slaapt in een appartement in copacabana bij een vriend, die het appartement mocht gebruiken van een vriend. Ik blijf een beetje rondhangen, ga mee kijken naar een toneelstuk en ga later iets drinken met de acteurs van het toneelstuk, want die blijken ze te kennen en nu slaap ik ook in het appartement. Maar andré moest terug naar sao paulo. Ik slaap nu dus in een appartement van een vriend, die ik niet ken, van een vriend, die ik gisteren voor het eerst heb gezien, van een vriend, die ik gisteren voor de tweede keer zag, van een vriendin van Luiz, die braziliaan die ik vijf jaar geleden in Lissabon leerde kennen. Maar goed ook, de oekranier die in een van de zes bedden in de herbergkamer sliep, rook onfrisser dan de rivier van lissabon.

En vandaag heb ik met een spaanse toeriste afgesproken dat we morgen naar de sloppenwijken gaan kijken, met een gids, we zijn niet gek.

het weer voor zover ik het me herinner, vandaag regen, gisteren halfbewolkt, maar schone wolksculpturen rond de mysterieuze kustrotsen, eergisteren, tropisch heet, eereergisteren, bewolkt (dit is reeds een gok, maar beter gokken in het verleden dan in het heden, newaar)

Christus heb ik nog steeds niet gezien

kim, ik ben je verjaardag niet vergeten; GELUKKIGE VERJAARDAG, mijn telefoonkrediet was op, anders had ik wel een bericht gestuurd

DAGDAG lieve vrienden en tot de volgende keer, met weer meer,

karel

neem nu bijvoorbeeld een bus.

Gelijk dat ge dat tegenkomt bij een pakketje foto´s dat ge net gaan halen zijt bij het kruidvat en ge weet niet goed meer wat er allemaal op getrokken staat en ge wilt ze eigenlijk allemaal tegelijk zien, maar op de fotosynopsis zijn ze te klein om te zien dus weet ge niet goed waar te beginnen, zo lijkt het mij nu te overkomen dat ik niet goed weet waar te beginnen. Aangezien chronologische volgorde ingebakken is in onze educacione, ofschoon thematisch verfrissend kan zijn, zal ik dat ook maar zo doen. Zodoende

Ge weet niet wat ge ziet dat eerste zicht op Sint-Paulus vanuit de hoogte, tis te zeggen, ge weet het wel, maar zoiets hebt ge nog nooit gezien, dat staat hier zo vol dat zelfs de horizon is gekarteld gelijk een gravensteen. Foto´s daarvan zijn te bezichtigen van zodra ik iets tegenkom waarmede ik ze kan verplaatsen van machine naar machine.

Mijn ontvangst was zeer hartelijk en het weekend was al gepland na een uur. Ze zijn hier altijd iest van plan, niet gelijk bij ons waar een feets meetsal van dertig dagen op voorhand op pagina 256 in uwen agenda staat, neen tis maximum nen dag op voorhand. Den telefoon een blijft hier geen 10 minuten stil. Wat mij doet rappeleren (we vergeten de chronologie even want thematisch past dit niewtje hier als een pet op een fles) ik heb een brazilianische nummer. Even dacht ik voor de grap het hierbij te laten, maar zoiest werkt beter in spreeksituaciones. Dat nummer ist dus 00551176238798, ik denk dat ik berigtens en telefones kan ontvangen, maar kan ze vooralsnogniet doen.
Woensdag, terwijl Luis, Carla en Claudia aan het werk waren en Ivonet (zeg ivooneitshie, de madame die elke dag van 8 tot 5 de huiselijke zaken koomt doen (des avonds na het eten wordt amper afgeruimd, want ivonet doet dat morgen wel)), de huiselijke zaken aan het doen was, ging karel naar de markt achter fruit en werd er meteen dubbel en dik opgelegd, want in de supermarkt waar hij dan andere inkoopjes deed was het 5 keer goedkoper. En ik had al iest van de prijs gedaan omdat ik het toch een beetje veel vond, swat ne mens moet leren newaar en oe vroeger oe beter. Woensdag gaan mijn gastherr und damen misschien eens gaan klagen.

Hiernaast vindt u van links naar rechts Carla, juliana, Luis, Claudia en Ajibula. nummer 1, 3 en 4 zijn mijn fantastische ontvangers, eerlijk waar, ik zou het zelf niet beter kunnen. nummer twee is ene armeense die al 4 jaar hier woont en nummer vijf is een nigeriaan die al twintig jaar hier is en zo heeft bijna iedereen hier in sao paulo zijn verhaal.

Minha nossa senhora do ceu (mijn onze lievevrouw van de lucht) de rest kan korter. Heb in drei dagen drie deeltjes van de stad gedaan, de eerste was heel druk en ik dierf nergens mijn stadsplan openslaan want ik was bang dat de slechte mensen zouden zien dat ik een gringo (toerist) was. Ik vrees dat er een meer dan keine hoeveelheid werkeloosheid is hier. overal in het oude (dat wil zeggen ouder dan 50 jaar, qua historisch interessante toestanden schiet niet veel oevr) lopen mensen met sandwichborden waarop staat dat ze goud kopen en verkopen, of gewoon met annoncekes op. Loopt gij nekeer ganse dagen rond met tien motoos te koop op uwen buik en nen duitsen herdershond op uwen rug, ge zoudt er voor minder triestig uitzien newaar. Overal werkt precies ook ietskes meer volk dan nodig, ge kunt dan ook gene winkel binnenstrompelen of ge hebt daar al iest achter u. Ze hebben mij ook al duizend keer aangesproken om te veranderen van bank en vijfhonderd keer voor een enquete, MAAR IK BEN TOCH NIET VAN HIER, DAT ZIET GE TOCH GIJ DOM JONK. Maar dat geeft niet meneer. Awel tlijkt interessant maar ik zou toch liever wachten op mijnen bus, tchautchau
Wijk twee was de sjieke wijk, euh, sjieke restaurants, winkels en portiers.
Wijk drie was een park en een Japanse straat, vijver, bomen, groot en kleine winkels, een beetje smeuig.
THEMA FEEST
- al twee optredens, multikoppige bands brengen braziliaanse classics, meezingers voor de brazilianen, ik niet dronken, het bier houdt hier zo lijkt mij weinig alcohol in zich. Alvorens de eerste noot uit een van de instrumenten of strottehoofden schalt staat de menigte al te bewegen. Tis wel een fabelken me dunkt dat alle brazieleiros goede dansers zijn, maar ze doen het allemaal graag en met overtuiging, mannen incluis.
-gisteren een verjaardagsfeest van een vriend des huizes, ik natuurlijk direct uitgenodigd, want zo gaat dat hier. Op een condominium (bewaakte verzameling van villas) op een urenhalfke rijden van tstad (dat die antwerpenaren hier maar nekeer komen kijken, ze zullen nie rap niemer zeggen dasse van T Stad zijn). Groot huis, hopen eten en drinken, muziek, gedans, gezing, gedrink, vuurwerk, gedrink, gedans, gelach, gezing, gelach, geroep, gedans en daartussen en daaronder en daarboven gepraat. Praten dat die mensen hier doen, tis ongelofelijk, alleen al om te beslissen wat ze gaan eten kan het een halve stonde duren. Ik heb denk ik met elke genodigde gebabbeld en heb een visitekaartje van een reclameman voor als ik ben in slechtere tijden. Op de terugweg gelijk nen baksteen in slaap gevallen in den auto.

Ochot bennek tbelangrijkste vannal vergeten, HET WEDER
di-do; bewolkt savonds koud
vrij-za; halfbewolkt, 23 graden, niet om van te sterven warm dus
vandaag; regen mee hopen gelijk er was eten en drinken gisteren op het feets.

soit al wie da hier is geraakt met lezen, nen dikken toes en tot de volgende keer

als ge dacht dat een koe groot was,,,

Bom dia queridos (guten tag meine liebe freunden),

Uwen draad is nog maar net uitgerold of daar komt de volgende bobijn hem weer opwinden, dat is het summiere overzicht van vijf dagen são paulo. De reden hiervoor is een verjaardagsfeest waarvoor we nu al een uur te laat zijn, wie is wij en wie verjaart dat vertel ik vanavond of morgen.

Ate um bocado mais tarde (warten sie ein bischen und dann konnen sie neue dinge sehen auf diesen blogspot)
kuskens,

karel

even nog iets voor als ge niets te doen hebt

voila, 't is klaar!

Allee, na een paar uurtjes prutsen is hij af, denk ik. Uwen eigenste weblog om ons, achtergebleven dutsen, op de hoogte te houden van uw Braziliaanse capriolen.
Veel plezier d'ermee!!
Kus,

Peg