soms staan ook duiven stil
zijt gij van brazilie?
neen
wilt gij een foto van ons tegader nemen?
ja
neemt ge der nog enen?
jaja
mag ik met jou op de foto?
ja
met uw loodgezwaarde benen en vettige haardos komt ge uit de welkomstdeur gesloft en ziet mensen ontgoocheld kijken omdat ze niet op u stonden te wachten. De airco maakt uw zweet koud en ge koopt een telefoonkaart, haha, dat portugees zit er nog goed in. Gelijk een ekster wuiven de taximannen uw geldekens vrolijk toe. wablieft peist ge, de vorige keer moest ik toch minder betalen. Eerste dingen eerst, ge moest al een uur of twee naar den toilet en ge wilt niet ergens toekomen bij mensen en direct gaan kakken. Vreemd, die karrekes hier hebben geen remmen gelijk in brussels international airport. Zonder remmen rijdt ge de gehandicaptenwc binnen want passengers should never leave their luggage unattended, nietwaar miss zaventem?
ge rijdt weer buiten, ge zet tien passen en vaag denkt ge iemand te herkennen, maar dat kan toch niet, want zo was het helemaal niet afgesproken! Een fractieseconde later gutst het geluk uit uw mond en laat uw karreken vliegen om nog net iets later in een innige omhelzing te vallen met iemand die ge vier maanden niet hebt gezien, mijn lieve knie. Mocht ge dat hebben mogen filmen, twas een schoon einde, zelfs zonder julia roberts. Laat u niet vangen senhores e senhoras, dit is een in den beginne.
De eigenaars van de auto waarmee ge later naar een huis rijdt tracteren u op een pint in de enige rokentoegelatenbar van recife international airport. Salvador en Rute heten ze. De winterse hitte overvalt u en via rutes moeder, 84 jaar kranig en de Terça Negra in Recife (elke dinsdag treden groepkens op, meestal zwarte muziek of daarmee verwant, vandaag vuile hiphop zelfs in het braziliaans onverteerbaar en marley-adepten, 1 renny volstaat) komen we tegen middernacht in rutes en salvadors huis, waar we al een kamerken ter onzer beschikking hebben.
Haar dochter slaapt nu bij zijn twee kleine zoonekens.
de rest koomt speeter, dagdag lieve mensen, ik ben gelukkig hoor gene zorgen.
Gauw hoort ge nog van mij, ben in een NGO-toestand terechtgekomen, en ben al begonnen met engagementen
tot lators kuskens
neen
wilt gij een foto van ons tegader nemen?
ja
neemt ge der nog enen?
jaja
mag ik met jou op de foto?
ja
met uw loodgezwaarde benen en vettige haardos komt ge uit de welkomstdeur gesloft en ziet mensen ontgoocheld kijken omdat ze niet op u stonden te wachten. De airco maakt uw zweet koud en ge koopt een telefoonkaart, haha, dat portugees zit er nog goed in. Gelijk een ekster wuiven de taximannen uw geldekens vrolijk toe. wablieft peist ge, de vorige keer moest ik toch minder betalen. Eerste dingen eerst, ge moest al een uur of twee naar den toilet en ge wilt niet ergens toekomen bij mensen en direct gaan kakken. Vreemd, die karrekes hier hebben geen remmen gelijk in brussels international airport. Zonder remmen rijdt ge de gehandicaptenwc binnen want passengers should never leave their luggage unattended, nietwaar miss zaventem?
ge rijdt weer buiten, ge zet tien passen en vaag denkt ge iemand te herkennen, maar dat kan toch niet, want zo was het helemaal niet afgesproken! Een fractieseconde later gutst het geluk uit uw mond en laat uw karreken vliegen om nog net iets later in een innige omhelzing te vallen met iemand die ge vier maanden niet hebt gezien, mijn lieve knie. Mocht ge dat hebben mogen filmen, twas een schoon einde, zelfs zonder julia roberts. Laat u niet vangen senhores e senhoras, dit is een in den beginne.
De eigenaars van de auto waarmee ge later naar een huis rijdt tracteren u op een pint in de enige rokentoegelatenbar van recife international airport. Salvador en Rute heten ze. De winterse hitte overvalt u en via rutes moeder, 84 jaar kranig en de Terça Negra in Recife (elke dinsdag treden groepkens op, meestal zwarte muziek of daarmee verwant, vandaag vuile hiphop zelfs in het braziliaans onverteerbaar en marley-adepten, 1 renny volstaat) komen we tegen middernacht in rutes en salvadors huis, waar we al een kamerken ter onzer beschikking hebben.
Haar dochter slaapt nu bij zijn twee kleine zoonekens.
de rest koomt speeter, dagdag lieve mensen, ik ben gelukkig hoor gene zorgen.
Gauw hoort ge nog van mij, ben in een NGO-toestand terechtgekomen, en ben al begonnen met engagementen
tot lators kuskens
posted by Charlie Bland at 9:27 p.m.
1 Comments:
Ha de Karelman. Proficiat met je tweede verzoek in Brazilie. Ergens was ik er van overtuigd, dat je daar nog eens teruggaat. Dan ben je nu de tweede immigrant van de familie Bombeke .. Grappig, niet ? Groetjes vanuit het verre Berlijn.
Een reactie posten
<< Home