Kortjaksken in Brasiel

ge wilt iets kwijt, maar uw hoofd zit zo vol dat ge geen gat vindt om het eruit te persen, ge kijkt naar uw scherm gelijk nen hond naar een zieke koe, maar tblijft leeg en ge tokkelt wat op de toetsen, ge doet u voor alsof ge iets moet vinden. Na een halfuur hebt ge nog altijd niets gevonden om te vinden en ge peinst dat het genoeg is en dat ge dan maar moet schrijven wat ge het laatste halfuur hebt gedaan.
Anderzijds dringt zich een verduidlijking op van een van mijn vorige verhalen.Toen ik schreef dat salvador een kerk voor elke dag van het jaar heeft, bedoelde ik enkel de roomskatholieke kerken. Hoe meer ge derop let des te meer ziet ge kerken van allerlei aluin (der is hier iet mis maar weet niet wat), evangelische kerk, nieuwe baptiserende kerk, de jezus redt u kerk, verschijning des maria kerk... Sommige zijn ongemeen groot en nieuw met lichtreclames die ons eraan herinneren dat Jesus de enige is, God overal en geloof zorgen wegneemt. Moet niet gezegd dat die schaamteloze constructies gebouwd worden met het schaarse geld van de aanhangende leden (die meer dan zelden leven van ongeveer 110 euroos per maand). Ik geloof niet dat de mensen hier ontvankelijker zijn voor allerlei religiositeiten. Gebrek aan onderwijs, werk en geld, sommerend in een wanhoop waar vuile mensen met slechte intenties onscrupuleus misbruik van maken, bah, ik spuug erop.
Typisch voor Brazilie en meer bepaald salvador is Candomblé. Ceremonies en rituelen geïmporteerd door de Afrikaanse slaven die tot de oudste van de mensheid mogen worden gerekend. Laurenço, vriend van Astle, professor filosofie, nodigt me uit voor dergeijke ceremonie, ik accepteer gretig.
Ik koop een wit T-shirt, want vanavond is iedereen in het wit. Ik omschrijf kort wat gebrand staat in mijn memorie.
20.00; sommigen eten, anderen nemen een douche, omkleden zich, een vijftal vrouwen dansen rond een kruik met liquide, mannen strooien groene bladeren in de zaal, een vrouw blaast stof in de hoeken een andere gaat rond met wierrookachtige substantie, vuurwerk: dit om de orixas (soort van heiligen, maar zijn niet zo gepersonificeerd als de roomskatholieke, zijn meer gelinkt aan de krachten van de natuur, Iemanja bijvoorbeeld is de orixa van de zoute waters) te laten weten dat ze vanavond ceremonie houden.
22.00; Een matrone in stralend wit start een gezang, geaccompagneerd met trommelachtige instrumenten, zeven vrouwen (tussen 20 en 70) met wijde blanke rokken dansen en zingen. Elke orixa wordt in een aparte zang geeerd.
01.00; Dit gaat door en door tot de vrouw des huizes in trance geraakt, een orixa heeft zich geincorporeerd, meteen gaan de andere vrouwen ook in trance, gepaard gaande met schreeuwen en spastisch aandoende movimenten de vrouwen, die nu geen vrouwen meer zijn maar orixas, worden weggeleid.
01.30; De Orixas komen naar buiten met specifieke klederdracht en dansen een uur of twee met de ogen toe, zonder botsen.
03.00; De Orixas zijn worden weer weggeleid en verlaten het lichaam. Drie vrouwen gedragen zich extreem kinderlijk want de Orixa is nu wel uit hun lichaam, maarin de plaats is nu een Eree, een soort kinderlijke entiteit die ervoor zorgt voor het evenwicht in de geest van de trance-mensen. De Erees gaan overal dingen stelen, lachen mensen uit, vragen geld, vechten met elkaar.
04.00; Karel gaat slapen
08.00; karel wordt wakker en nog steeds loopt er een Eree rond die me vastpakt en me verplicht te dansen.

Rond het middaguur keer ik trug naar de stad, ik weet niet wat het is, maar ik zou rivieren kunnen bleiten, de rest van den dag blijf ik met nen krop zitten gelijk ik drie kilo graan moet vermalen. Tis niet van triestigheid maar tzijn emociones, ofschoon ik erg sceptisch ben met al dien spirituele, rituele, semireligiositeiten, kan ik niet ontkennen dat er iets in mijn kop zit dat er niet in zat, of is het omdat een praatgraag 8-jarig meisje zei dat ze aan mij zou denken elke keer ze naar de hemel keek, dagdag blauwoog. Het is iets dat gaat boven onze Westerse razoavele logiciteiten, na een uur stopt ge met zoeken naar het waarom van dit schouwspel, ge moet het mij dus ook niet vragen.

Gelukkig speelt het symfonisch orkest des avonds en plein air de lucht vol en de harten eerst leeg en dan weer vol.

T´is eigenaardig hoe rap ge u ergens kunt thuis voelen, maar dat is voor een reiziger te vermijden, want wat doet ge thuis? dezelfde dingen die ge doet in een andere thuis, en daarvoor hebt ge den Atlantiek niet voor overgestoken natuurlijk. Zonder dralen steek ik een kleiner water over en verblijf vier dagen op een eiland bij dienzelfde professor. Als Salvador Parijs is, dan is het eiland Itaparica (luttele kilometers ver) de provence. Het volksken doet hier bijna niets, maar hoeft dat ook niet te doen, mijne kop deraf als der geen itaparicanen zijn die nooit van hun eiland zijn geweest.

- Schone zonsondergang- ik eet zeevruchten moeder!- ik fiets voor het eerst sinds een maand- ik rijd met de auto voor het eerst sinds een maand- alweer schone stranden - ik eet octopus vader! - ik kijk teveel TV - ik krijg een oneerbaar voorstel - ik neem snel de boot terug naar Salvador - vier dagen was toch genoeg -