de stoel van jezus

en ik moet in de krant lezen dat heel het belgenland in status van pauze was door de eerste algemene staking in twaalf jaar? gaat het zo slecht daar? Acht hoog in het appartement word ik wakker. karel wat zoudt ge vandaag eens doen, maakt gij nekeer nen toer door het centrum. Wie geen al te rijke toerist is in rio, en zo zijn der precies niet vele, neemt den bus. Hoe neemt ge den bus? Onbevrucht bleef mijn zoektocht naar een uitgebreide netwerkkaart en aan de haltes kunt ge alleen dromen van een ´`u bevindt zich hier¨. Op de bussen zelf kunt ge de verschillende bestemmingen lezen, maar tegen dat ge dat hebt gedaan is den bus weg en alleen als ge chance hebt, hebt ge den nummer kunnen onthouden zodat ge zeker zijt van de volgenden. Als ge tenminste in de juiste rij staat, een erfenis van de portugezen hier, voor de bus staat ge in de rij, voor alles eigenlijk, niet in troepkes gelijk bij ons. Aan de cinema stond ik in een smal rijtje van ne meter of honderd, impressionant die filediscipline. Minstens twee procent van de reis is wachten in de rij, in schril contrast met naar den toilet gaan. Intimi weten dat mijn stoelgang nogal vlot gaat, maar hier ist met ene keer per dag gedaan. Wenst u meer dingen te lezen die u niet wil weten, kijkt dan verder. Den dag daarna hetzelfde probleem. hoe moet ik in godsnaam mijnen dag vullen. Over god gesproken, waar is jezus? geniet samen met mij van mijn eerste zicht op jezus, daar op dienen top denk ik De gidsen plegen te beweren dat ge rio niet hebt gezien als ge niet op de suikerbroodberg zijt geweest, ja dendienen van op de fotoots. Buiten het feit dat ik dat gezwets vind, hou ik van hoogtens en vergezichten, wat me overhaalde toch te gaan, dan wel te voet door de bossen, was ik eindelijk van het kilometerlange macadampad af en tussen planten en voor het oog niet zichtbare dieren toen plots een hevige buikkramp mij het pad tripelzosnelwandelend terug naar mijn oorspronkelijke plaats bracht, waar ik tot overmaat van geluk de eerste openbare toilet van rio de janeiro zag staan, NIET bezet, NIET kapot en ik was in bezit van pasmunt. Tien minuten later was ik een nieuwe man met een nieuw plan: morgen proberen we het nog eens met de lift. Savonds stond ik in die smalle lange rij mensen voor enes film die ooit es een prijs had gewonnen. Yo soy cuba. Ge zijt in brasiel en ge ziet een superpropagandefilm uit de jaren sestig voor Fidel, uw gevoel voor tijd en ruimte is daarna toch niet meer wat het geweest is en dat noodde me tot een verhaast drinken van bier. Gelukkig voelden Celso (de ex-acteur nu musicusman van het appartement) en zijn vrienden (theatermensen uit sao paulo, ik vond het heel flagrant te merken dat deze braziliaanse theatermensen, zonder te willen aan vakjesstopperij te doen, dezelfde gedragingen, ten gevolgen van een eigen-aardige zelfperceptie, etaleerden als theatermensen in Gent) dezelfde nood en na het drinken en eten van sardienen in een bar waar ik achteraf middelgrote kakkerlakken uit de vitrine zag kruipen, verkregen we gratis toegang tot een feest van het theaterfestival dat toen aan zijn vijfde van tien dagen toe was. Onze Jan Fabre had er ook een stuk, ik wou kijken maar twas volzet, van lang opvoorhand. Feest in een oud station, met oude wagons op de oude perrons, waar ge alleen in en niet op moogt kruipen. Weer naar beneden dan maar. Eerst braziliaanse funk, onvergelijkbaar mat onze funk. Hiphoppers met teveel cocktail in het lijf, vuilbekkend, terwijl het publiek waarvan velen al gespeend van een gespierd achterste, het nog viermaals achterwaarts duwen, soms achter elkaar, soms naast, maar altijd ongelofelijk soepel bewegend. Daarna vette beats. sanderndaags word ik met mijn verdwaasde kop gepakt door een golf en bots enkele keren tegen de bodem en neem snel nog een daffalgan.