het centrum van het universum, IK?

Een jazz en blues club in sao paulo op zondag = geen jazz en geen blues maar braziliaanse en spaanse toppers en dansers en danseressen. Alsof een betonmolen zijn grove massa in drie geuten in mijn benen had gegoten, zoveel dierf ik nog dansen. Jaloers gelijk zevenhonderd dwergen van de prins. Mama, waarom was onze facteur genen snellen neger?

fastforward

Donderdag op de bus naar rio en ik moet zo dringend naar het toilet dat ik vergeet naar buiten te kijken. Aan de deur van sommige toiletten moet ge hard trekken, denkt dat in het vervolg als ge de deur niet openkrijgt en peinst dat ze op slot is. Twee uur na het laatste toiletbezoek rijden we rio langs boven binnen, favela´s op en met hopen. De internetvriend propt me in een taxi naar een door mij gekozen hotel. Hotel rio lisboa, ik dacht, lisboa was nog zo slecht niet. Wel rio lisboa stinkt. Een uur later zit ik in een bar in het oude centrum van rio met rond mij alleen vrouwen, sommigen iets minder vrouw dan de rest, maar allemaal ´´sapatões´´. Er wordt mij ten strengste verboden met de bus terug te keren.
Zicht aan de uitgang van de bar: verlaten straten vol vuilniszakken, waarvan de helft gescheurd en een vierde in brand, mat daarrond zwervende mensen, ge zoudt bijna denken hallefgeesten. niemandsland, zelfs de politie komt hier niet. twee blokken verder lopen mannen, vrouwen en half-of dubbelgeslachten met hun ontblote waren te huur. Uit betrouwbare bron: voor nog geen tien euroos kunt ge al iets zeer deftigs krijgen. Ik kruip uit de spleet tussen rugleuning en zitbank en zie dat ik thuis ben.

Rio is op het eerste zicht iets dat ge al denkt te kennen en dik tegenvalt. De foto´s die ge ziet zijn bijna allemaal vanuit de lucht, en nu staat ge daar op de grond. Maar ge moet dan rio weder herontdekken, tis raar iets herondekken dat ge amper ontdekt hebt, maar zo ging het wel een beetje. Twee nachten in hotel rio lisboa en ik had er ferm genoeg van. nacht drie in jeugdherberg aaaaaan aaan aan de COPA, COPA CABANA, music and ... are always in the fashion at the COPA, we fell in love, lalala, lalala ,lala LALALA. Dat lied zit nu al vier dagen in mijn oor gelijk een worm, en dan nog in de versie van gary hagger. Maar ipanema is schoonder.
Samen met een braziliaan (die me zal gidsen in Recife, want hij woont daar in een huis met vier personeelsleden waar ik jammer genoeg niet kan verblijven maar swat) vanuit de jeugdherberg zit ik op de copacabaanse dijk. Voor de bedelende helft van de rio de janeiraanse bevolking ben ik een americaan die stinkt van de dollars of een dutser volle mit euroots, ik zeg, ´´ik ben portugees´´ en dat helpt soms want die staan hier bekend zoals hollanders bij ons. gemiddeld 1 keer om de twee minuten staat er iemand aan de tafel, maar ge moet maar enen keer neen zaggen, tenzij ze den toer gedaan hebben en een half uur later vergeten zijn dat ze het aan u al nekeer gevraagd hadden, maar wat wilt ge, copacabana heeft een van de hoogste densiteiten per vierkante kilometer van de wereld, 25000 als ik me niet vergis.
gisteren zondag kom ik op het strand iemand tegen uit sao paulo, andré, een vriend van carla. Hij slaapt in een appartement in copacabana bij een vriend, die het appartement mocht gebruiken van een vriend. Ik blijf een beetje rondhangen, ga mee kijken naar een toneelstuk en ga later iets drinken met de acteurs van het toneelstuk, want die blijken ze te kennen en nu slaap ik ook in het appartement. Maar andré moest terug naar sao paulo. Ik slaap nu dus in een appartement van een vriend, die ik niet ken, van een vriend, die ik gisteren voor het eerst heb gezien, van een vriend, die ik gisteren voor de tweede keer zag, van een vriendin van Luiz, die braziliaan die ik vijf jaar geleden in Lissabon leerde kennen. Maar goed ook, de oekranier die in een van de zes bedden in de herbergkamer sliep, rook onfrisser dan de rivier van lissabon.

En vandaag heb ik met een spaanse toeriste afgesproken dat we morgen naar de sloppenwijken gaan kijken, met een gids, we zijn niet gek.

het weer voor zover ik het me herinner, vandaag regen, gisteren halfbewolkt, maar schone wolksculpturen rond de mysterieuze kustrotsen, eergisteren, tropisch heet, eereergisteren, bewolkt (dit is reeds een gok, maar beter gokken in het verleden dan in het heden, newaar)

Christus heb ik nog steeds niet gezien

kim, ik ben je verjaardag niet vergeten; GELUKKIGE VERJAARDAG, mijn telefoonkrediet was op, anders had ik wel een bericht gestuurd

DAGDAG lieve vrienden en tot de volgende keer, met weer meer,

karel