Melodrama en de appel die niet rot was

Awel, hij schrijft zoveel den laatsen tijd. Vandaag al den tweede keer. Ik werd wakker om 9u30, onbijt alleen, want leila is al werken gaan, slaap weer tot 12, doe boodschappen, ben weder moe, heb echt geen zin om iets te doen vandaag, echt niet. Enkele dagen tevoren: Taximan Jesus, levert me af op het plein, Leila trekt de deur open en wijst glimlachend in mijn richting. Luiz had mij niet verwittigd dat ze haar zesde maand ingaat, een eerste kind op 42, gelijk Madonna zeg ik haar, gelukkig houdt ze van Madonna. Ik plof mijn gerief in de futurokinderkamer. Dag Viuma (moeder), dag zus, dag Fernanda (kind van zus). Vandaag stemmen de brazilianen tegen of voor particuliere ontwapening, ter vermindering van het aantal slachtoffers. Helaas, 65 procent tegen. In het achterhuis bots ik op Senhor Wilson Melo, vader van Leila en wereldberoemd theateracteur in Salvador. Vooraan in de auto Leila en Viuma, Achteraan, Wlison, zijn negen jaar oudere zus, net recuperernd van hoofdkanker, maar ongelofelijk viefe madam, en ik in het midden. Op weg naar het stembureau kan in een stiekeme lach niet verborgen houden. En straks gaan we naar een Caruru. Een watte?

Caruru is in hoofdzaak een stoofpot van twee groenteachtige levensmiddelen waarvoor geen vertaling kan gegeven worden. Consistentie kan worden omschreven als slijmerig, ´t is niet mijn eetbare heilige graal, maar met gebakken bananen en wat rijst gaat het vlotjes binnen. De rest van de familie gaat weg en de meeste genodigden ook, ik blijf met Wilson, Julio, een andere acteur, en de gastheer, een filmdirecteur, momenteel belast met een documentaire over Wilson. ´t is allemaal erg confuus, ik versta de helft niet, alle drank geraakt op, Wilson rookt joints, ik dan ook (neen lieve ouders, ik ben nu niet verslaafd), maar zeer amusant, Wilson bejubelt mij en verplicht mij nonsense dicussies aan te gaan met de rest van de genodigden.

We verlaten het caruruhuis, mijn flipflop breekt en drinken nog iets dichter bij huis. Wilson is populair, tientallen mensen groeten hem op enthousiaste wijze. Ik zit daar 26, met Julio 50 en Wilson 73, drie generaties bohemiens merkt Julio op. Wilson koopt me nieuwe flipflops in de 24/24 winkel en we sluiten de avond af op de mercado de peixe, ook 24/24 open, en ik geraak verstrikt in mijn pseudofilosofische spuisels. Thuis eten we nog een hap feijoada branco, witte bonenstoofpot.

De primaire lelijkheid van Salvador brokkelt in de komende dagen af.

- Ik assisteer aan een avantpremiere van een braziliaanse kaskraker in wording, waarin Wilson een kleine rol voor zich neemt (´Cidade Baixa´, komt waarschijnlijk ook naar Belgie, geregisseerd door de assistent-regisseur van ´cidade de deus´) - waarna een receptie in het sjieke hotel bahia - Ik ga naar mooie stranden - ik word langzaamaan bruiner - ik zie mooie oude wijken en kerken - ik zie mooie mensen...

Lieverd, die patatten zijn delicieus!!