hoe schrijft ge iets deftigs terwijl uw internetgebuur kussen en hijgen strooit naar zijn webcam

ge gaat naar de kelder en ge kijkt naar uw patatten en het zijn der allemaal met ogen en poten omdat ge der te lang niet van gegeten hebt. Ge smijt der den helft van weg, den anderen helft schilt ge duimdik, ge kookt ze, legt ze op het bord van uw disgenoot. Die proeft en zwijgt. Daarna proeft gij en ge begrijpt waarom de ander niet merkt dat ge zijt vergeten er zout op te doen. Hotel Ilheus is een mooi oud gebouw, proper, gerund (gerunned?) door oudere mensen. Aan de muur hangen vergeelde posters van braziliaanse reisbestemmigen en katholieke iconen. Salvador heeft een kerk voor bijna elke dag van het jaar, 362 stuks, elke keer ge een kerk binnenstapt waar ge nog nooit geweest zijt, doe dat dan met uw rechtervoet en ge moogt een wens doen. Laat u een lintje (fita) rond uw arm kniopen ter herrinnering van Senhor do bom fim (onze lieve heer van de goede afloop), dat moet met drie knopen, bij elke knoop doet ge een wens. Als vervolgens het lintje op natuurlijke wijze afvalt (gemiddeld 2 maanden) EN het dan in water smijt, dan komen de drie wensen uit. Ik hang vol lintjes en heb op de Romereis na in mijn leven niet op zoveel kerkdrempels gestaan. Ik wens dat ik niet beroofd word. We trekken de stad in, naar pelourinho, het plein waar vroeger de slaven werden tentoongespreid en gemarteld, vele toeristische winkels restaurants en bedelaars die hier me dunkt ardenter zijn dan in de andere steden. ´Um real (braziliaanse munteenheid), por favor.´ Lola; ´No tengo dineiro´ (ik denk er bij Oh-oh-oh, het liedje remember?). ´No es verdad, tiene!´ Het bedelkind spreekt zowaar spaans. Ook een doos melk moogt ge niet kopen, die worden ook geruild voor geld en drugs. Ik laat me een lelijke ketting aansmeren, maar ik laat geen vlechten in mijn haar leggen en koop ook geen snoepen en kazen, capoeirabroeken, berimbaus, zonnebrillen, oorbellen of toeristische candomblebijeenkomsten (afrikaansgeinspireerd religieus ritueel). Des avonds spreken we af met Astlê, een vriendin van Patje, bedankt Patje. Astlê is een schat van een vrouwmens. Na de pizza kijken we naar een sambabar die eerst leeg en dan vol is. Vijf zwarte ventekens bewegen gelijk olie op een hete pan, in heel dichte nabijheid vijf Engelse poppekens die pinokkiogewijs het beste van zichzelf geven. Minstens twee daarvan worden toch binnengedraaid, daags daarna kruipen ze met grote zonnebrillen over de straten. Lola gaat slapen, ik placeer, waarschijnlijk even pinokkiogewijs, een dansken, in de boite speelt zowaar een videoclip van milk inc. Enkele uren later zet een taxi mij af op een tiental meter van het hotel, ik stap uit en zie twee jongmensen op me afkomen, ik haast me naar de deur, maar jammer genoeg is er een nachtslot, ik moet aanbellen. Tegen de tijd dat die oudere gerant de trap af is, zijn verdwenen: GSM en een equivalent van 5 euroots aan reais. ´Dat is hier normaal, we zijn van de maffia´ zeiden ze, met waarschijnlijk een vingertop in mijn rug. Niet mijn gsm probeer ik nog, ik ben journalist, ik heb mijn nummers nodig, gij zielige toerist, verwijt ik mezelf even later, ge moogt content zijn dat ge al uw vlees nog hebt. Verslaafd als ik ben koop ik de andere dag een gsm, vergeet alweer de busnummers en geraak maar moeilijk terug van het shoppingcentrum, paranoïde als ik ben (goed he Lotte, heb trouwens nu dezelfde gsm als gij maar in het grijs maar met het zelfde muzieksken) is die dag iedereen boef. Ik wil daar weg van het hotel, maar hoe Loos ik Lola? Tania is veertig, 3 jaar gescheiden, werkt overdag, studeert s´avonds, heeft een dochter van 19 en een adoptiedochter (halfzus) van 12, ze durft niet alleen met mij te babbelen omdat de anderen dan zouden denken dat ze een hoer is, uma senhora da programma of zoiets. Net zoals 80 procent van de salvadoriaanse bevolking is zij bruin tot zwart van huidskleur, ik ben een zeer kleine minderheid. Het is ongelofelijk hoe dat soms op je geest werkt, net terwijl ge dacht dat die identiteitsproblemen twee verbrande bruggen achter u lagen. Tania dus, biedt Lola logement aan. Dag Lola, preciosa, bedankt voor het gezelschap en tot in Tenerife.

,