neen ik stuur geen kaartje

Had ik het tweede deel geschreven en wilde het publiceren en zegt de baas van de blog dat mijn blog verdacht wordt een spam te zijn en voila, mijn verhaal kwijt, het ging ongeveer als volgt.

Cachoeira ligt gelijk een baby aan de moederborst gekronkeld aan de Rivier Paraguaçu, eertijdse bron van rijkdom en weelde. In het oorspronkelijke verhaal schreef ik ook waarom, nu doe ik dat ook, maar ge moet het niet geloven want ik weet het zelf niet zo goed meer. De rivier fertiliseerde gronden ter teling van kannensuiker en verzorgde simultaan ook het vervoer ervan. Zoiets moet het geweest zijn. Maar nen cirkel is rond en ook de kannensuikerhandel is enkele keren ingestort, wat rest zijn oude schone gevels en een kerk of tien. De bus spuwt me op straat, ik lik mezelf op en omdat mijn lonely planet van 2002 is, is pousada (herberg) pai tomaz in verbouwing en ik ga op een ander. Pousada Guereiro, zegt men me later, marcheert ook als Motel, waarmede men hier bedoelt een soortement ´Petite Amie´ van achter station van Sint-Pieters. Gene ene kreun heb ik gehoord, geen collusiegeluiden van de bedstee met de muur, zelfs geen vermoeide reçor. En plus was de man van de bazin een ex-trafficant en ex-gevangene, die geleende 10 reais zag ik nooit meer terug.
Pffft oessjj, tgaat moeizaam vandaag, ik verkort mijn stijl
Dingen gedaan in cachoeira
- liefde op het eerste gezicht met madam, zwart, tussen de 50 en 60, haren strak achteruitgekamd, kasueel gekleed maar superverzorgde teen en handnagels, slepend elegant, dona van een bar waar ik elke avond naar ´alma gémio´ging kijken, iets gelijk ´thuis´, maar dan niet te vergelijken
- naar een waterval met Marco, gids werkende in het huis van een overgewaardeerde artiest uit Salvador
- vanaf woensdag tot zondag, dagelijks om 17 uur: Balo, id est een groep instrumentalisten lopen door de straten waar het volk staat te wachten om al dan niet dansend een caravaan te vormen achter het orkest populaire, duurt ongeveer tot 20 uur, ik kijk vanop afstand
- Reden voor vorig is het feest van Ajuda, de oudste kerk van het dorp, reden ook voor optredens vrijdag en zaterdag waar ik leer kennen Barbara, Deise (zeg deezie) en Léon, drie gekke brazilianen. Na het optreden zaterdag, het is dan 5 uur des morgens zondag, is er alweer een Balo (zie boven), alleen tien keer meer volk, half carnival, veel travestieten, het duurt tot 1 uur smiddags, maar ik ga slapen tegen ten negenen. En er is ook nog een processie met maria op een bed van bloemen.
- ik heb een semi stalker die doet alsof hij telefoneert terwijl ik zonnecreme koop, ongevraagd aan mijn tafel komt zitten om te babbelen, ik zeg dat ik ga rusten in mijn kamer, daar zit ik dan ongewild te rusten in de kamer. Na het grote feest komt hij aan mijn deur kloppen (hoe weet hij waar ik zit en wie heft hem boven gelaten?) om te zeggen dat hij me niet heeft gezien (ik hem wel, maar heb me vlug verstopt), des avonds komt hij nog eens met een kado, een lelijke toeristische T-shirt, wie wil er een t-shirt van cachoeira?